مرتضی نعمتالهی هنرمند مجسمهساز پیشکسوت و پدیدآورنده نخستین اثر آبستره شهری در ایران جمعه ۲۲ خرداد درگذشت.
به گزارش هنرنشان، مرتضی نعمتالهی هنرمند پیشکسوت مجسمهساز اصفهانی که به عنوان یکی از چهرههای اثرگذار در مجسمهسازی معاصر ایران شناخته میشد، جمعه ۲۲ خرداد ۱۴۰۵ دار فانی را وداع گفت.
انجمن هنرمندان مجسمهساز ایران نیز پیام تسلیتی برای درگذشت این هنرمند منتشر کرد که به شرح زیر است: «با نهایت تأسف و اندوه، درگذشت هنرمند برجسته و پیشکسوت، استاد مرتضی نعمتالهی را به خانواده گرانقدر ایشان، دوستان و شاگردان گرامی و جامعه هنری کشور تسلیت عرض مینماییم.
استاد نعمتالهی، هنرمندی تأثیرگذار بودند که با آثار ارزشمند خود، میراثی ماندگار در هنر این مرز و بوم بر جای گذاشتند. عشق و تعهد ایشان به آموزش و شاگردانی که با هنر ایشان بالیدهاند، گواهی بر عمق تأثیرگذاریشان در مسیر اعتلای مجسمهسازی ایران است. نامشان در تاریخ هنر ایران همواره زنده و یادشان گرامی باد.»
مرتضی نعمتالهی در اول بهمن ۱۳۲۴ در شهر اصفهان متولد شد. او پس از تحصیل در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، در رشته مجسمهسازی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و در سال ۱۳۴۹ موفق به اخذ مدرک لیسانس شد. وی سپس برای ادامه تحصیل در رشته زیباشناسی راهی دانشگاه سوربن پاریس شد، اما با ناتمام گذاشتن تحصیلاتش به ایران بازگشت تا فعالیتهای حرفهای خود را در آتلیه شخصیاش دنبال کند.
این هنرمند از سال ۱۳۴۹ آثار خود را در نمایشگاههای انفرادی و گروهی در تهران، اصفهان و پاریس به نمایش گذاشت و در چندین بینال نیز حضور پیدا کرد. حاصل سالها تلاش او، خلق آثار متعددی در فضاهای شهری اصفهان، تهران و کرج است. از میان برجستترین آثار نعمتالهی میتوان به تندیسهای شیخ بهایی، فردوسی، شیخ صدوق، علیاکبر اصفهانی (معمار)، درخت دوستی و «طیران» اشاره کرد. مجسمه «طیران» که در سال ۱۳۷۲ در اصفهان نصب شد، به عنوان نخستین مجسمه آبستره در فضای عمومی ایران شناخته میشود؛ اثری که به باور بسیاری از صاحبنظران، نقطه عطفی در گذار هنر شهری ایران از سبک فیگوراتیو به سوی بیان انتزاعی بود.
مرتضی نعمتالهی، به نوعی از پیشگامان رویکرد روشمند در مجسمهسازی معاصر ایران است، هنرمندی که کوشید تجربه زیسته، مطالعات نظری و دغدغههای شهری را در قالب زبان حجم و فرم به بیان درآورد.
