استاد عثمان رحمانزاده، هنرمند خودآموخته و خالق بیش از ۱۵۰۰ پیکره چوبی روایتگر زیستبوم فرهنگی کردستان، شامگاه جمعه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴ پس از یک دوره بیماری ریوی، دار فانی را وداع گفت؛ هنرمندی که بهحق از او با عنوان «پدر ژپتوی ایران» یاد میشود.
به گزارش هنرنشان، استاد عثمان رحمانزاده متولد سال ۱۳۳۵ در شهرستان بوکان، از چهرههای شاخص و متمایز هنر خودآموخته ایران و یکی از نمادهای زنده پاسداشت فرهنگ عامه کردستان بود که آثارش فراتر از قالبهای صرفاً هنری، واجد کارکردی مردمنگارانه و هویتی به شمار میرفت.
رحمانزاده که در کنار مشاغل معیشتی چون بنایی و کشاورزی، مسیر خلاقیت هنری را با اتکا به ذوق شخصی و تجربه زیسته پیمود، طی سالها فعالیت مستمر، بیش از ۱۵۰۰ پیکره چوبی خلق کرد؛ آثاری که بازنمایی دقیقی از سبک زندگی، آیینها، مناسبات اجتماعی، پوشش، سنتها و زیست روزمره مردمان کرد را در قالبی ساده، صمیمی و عمیق ارائه میداد.
همین پیوند وثیق میان هنر و زندگی، سبب شد آثار او نهتنها در سطح محلی، بلکه در گستره ملی و فراملی مورد توجه قرار گیرد. برگزاری نمایشگاههای متعدد از آثار این هنرمند در نقاط مختلف ایران و نیز در اقلیم کردستان عراق، گواهی بر جایگاه فرهنگی و هنری اوست. در این میان، نمایشگاه آثار رحمانزاده در برج میلاد تهران در سال ۱۳۹۰ بهعنوان یکی از شاخصترین رویدادهای معرفی هنر مردمی کردستان در سطح ملی، جایگاهی ویژه در کارنامه هنری او دارد.
این هنرمند فقید، در سالهای اخیر با راهاندازی «موزه پدر ژپتو» در زمین شخصی خود در روستای ناچیت بوکان، گامی ماندگار در مسیر صیانت از میراث ناملموس و انتقال بیننسلی فرهنگ بومی برداشت؛ موزهای مردمی که روزانه پذیرای علاقهمندان، پژوهشگران و گردشگران فرهنگی بود و به مثابه یک پایگاه زنده هویتمحور عمل میکرد.
استاد عثمان رحمانزاده طی یک ماه گذشته به دلیل مشکلات حاد ریوی در بیمارستان بستری بود و سرانجام شامگاه جمعه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴ چشم از جهان فروبست.
